Հաճախ ինքներս էլ չենք զգում` ինչպես ենք հոգեկան կախման մեջ ընկնում ինչ-որ մեկից։ Նրանից, ում անընդհատ ուզում ենք տեսնել, ուզում ենք կողքին լինել, ուզում ենք ոչ մի այրկյանով չբաժանվել նրանից։ Եվ հաճախ, երբ այդ հոգեկան կախումը հասնում է անզսպելի մի մակարդակի, մենք կորցնում ենք ինքնատիրապետումը, և ինչ-որ անասելի ուժ կարծես սկսում է անընդհատ թախիծ ներարկել մեր հոգեկան ներաշխարհի մեջ, ստիպել,որ ինքներս մեզ կտրենք արտաքին աշխարհից ու նախընտրենք միայնություն` հանգիստ մթնոլորտ, սիրելի մեղեդի և լուռ աչքերի աննկարագրելի մի հայացք դեպի անորոշություն, սևեռված անտեսանլի մի կետի… Ինչեր ասես չեն անցնում այդ պահին մտքովս, այդ պահին` այդ անհասկանլի, բայց նաև անխուսափելի պահին։ Եվ հոգեկան կախումս հիմա քեզնից է։ Դու, որ մարդկանց կողմից կոչվեցիր “սեր” և միանգամից գերեցիր հազարավոր ինձ պես մարդկանց։ Դու, որ վեր ես ամեն ինչից ու ամեն մեկից։ Դու, որ տրված ես ի վերուստ և հեռանում ես, հաճախ, անցանկալի պահերի` թողնելով միայն հուշեր` քեզ հետ կապված։ Եվ չնայած` դու անշոշափելի ես ու անտեսանլի,միևնույն է, շատ-շատերը ինձ պես հավատում են քո գոյությանը։ Եվ եթե իրականում կաս, այցելիր հիմա մեկ ուրիշին հյուր, ազատիր ինձ քո ներկայությունից և դարձրու ինձ նորեն հոգեպես անկախ։ Կայցելես ինձ հետո, մի որոշ ժամանակ անց, երբ քեզ կանչեմ, կամ թեկուզ, երբ հասկանաս, որ եկել է իմ հոգեպես ակախության վերջնաժամկետը, ժամանակն է նորից, և գուցե ընդմիշտ, դառնալ հոգեպես կախված, բայց ոչ քեզնից, այլ նրանից ում ինքդ նախընտրես, քանզի քո ընտրությունը միշտ համընկնում է իմի հետ, չէ՞ որ ես և դու մի ամբողջություն ենք։ Ոչ, կներես, սխալվեցի, մի հեռացիր։ Քանզի արդ ես կմնամ թերի, ամբողջությունս կխախտվի… четверг, 7 апреля 2011 г.
ՀՈԳԵԿԱՆ ԿԱԽՈՒՄ
Հաճախ ինքներս էլ չենք զգում` ինչպես ենք հոգեկան կախման մեջ ընկնում ինչ-որ մեկից։ Նրանից, ում անընդհատ ուզում ենք տեսնել, ուզում ենք կողքին լինել, ուզում ենք ոչ մի այրկյանով չբաժանվել նրանից։ Եվ հաճախ, երբ այդ հոգեկան կախումը հասնում է անզսպելի մի մակարդակի, մենք կորցնում ենք ինքնատիրապետումը, և ինչ-որ անասելի ուժ կարծես սկսում է անընդհատ թախիծ ներարկել մեր հոգեկան ներաշխարհի մեջ, ստիպել,որ ինքներս մեզ կտրենք արտաքին աշխարհից ու նախընտրենք միայնություն` հանգիստ մթնոլորտ, սիրելի մեղեդի և լուռ աչքերի աննկարագրելի մի հայացք դեպի անորոշություն, սևեռված անտեսանլի մի կետի… Ինչեր ասես չեն անցնում այդ պահին մտքովս, այդ պահին` այդ անհասկանլի, բայց նաև անխուսափելի պահին։ Եվ հոգեկան կախումս հիմա քեզնից է։ Դու, որ մարդկանց կողմից կոչվեցիր “սեր” և միանգամից գերեցիր հազարավոր ինձ պես մարդկանց։ Դու, որ վեր ես ամեն ինչից ու ամեն մեկից։ Դու, որ տրված ես ի վերուստ և հեռանում ես, հաճախ, անցանկալի պահերի` թողնելով միայն հուշեր` քեզ հետ կապված։ Եվ չնայած` դու անշոշափելի ես ու անտեսանլի,միևնույն է, շատ-շատերը ինձ պես հավատում են քո գոյությանը։ Եվ եթե իրականում կաս, այցելիր հիմա մեկ ուրիշին հյուր, ազատիր ինձ քո ներկայությունից և դարձրու ինձ նորեն հոգեպես անկախ։ Կայցելես ինձ հետո, մի որոշ ժամանակ անց, երբ քեզ կանչեմ, կամ թեկուզ, երբ հասկանաս, որ եկել է իմ հոգեպես ակախության վերջնաժամկետը, ժամանակն է նորից, և գուցե ընդմիշտ, դառնալ հոգեպես կախված, բայց ոչ քեզնից, այլ նրանից ում ինքդ նախընտրես, քանզի քո ընտրությունը միշտ համընկնում է իմի հետ, չէ՞ որ ես և դու մի ամբողջություն ենք։ Ոչ, կներես, սխալվեցի, մի հեռացիր։ Քանզի արդ ես կմնամ թերի, ամբողջությունս կխախտվի… 
Подписаться на:
Комментарии к сообщению (Atom)
Комментариев нет:
Отправить комментарий