Չարլի Չապլինի նամակը իր աղջկան

Ախ, կարոտ, կարոտ...

Ի՞նչ է կարոտը , անցյալի հո՞ւշ ,նոստալգիայի մի փոքր մասնի՞կ ,հիվանդություն թե՞ զգացում ,գուցե հոգևոր պակասության զգացմունք:
     Վարդագույն որդ , որ կրծում է ներսից ,բայց չի քայքայում:
Անցյալիս կանչ ,որ ինձ հանգիստ չի տալիս , խեղդվում եմ...
Կարոտս նման է մենավոր ծառի ,անտառի այն կաղնուն ,որ վերև էր սլանում ,սակայն մահանում:
Կարոտը հուշ է կամ գուցե ,չգիտեմ ինչ –որ մտացածին բան ,հորինում ենք, որ կարոտենք , անցյալի հիշողությունից կախվում ենք ու ասում`կարոտում եմ:Կարոտը ԵՍ եմ , իսկ Ես տարբեր եմ:

Ու նորից սեր

...Սերը երազ է և երազ էլ պիտի  թողնել  նրան:Սերը հավիտենական է, անջնջելի, անմոռանալի, բայց անճաշակելի: Նա մի շող է, որ չի մարում, բայց և չի որսվում ինչպես թռչուն, մի միտք է, որ չի մաշվում, բայց և չի յուրացվում և մարմնանում: Սոսկալի է նրա պահանջը, բայց և հաճելի,անսահման հաճելի և անսահման թունավոր-պայքարել, երբեք չհաղթելու և ձգտել, երբեք չհասնելու համար: Նա ունի միայն սկիզբ և երբեք վախճան, միայն ծնունդ և երբեք մաh...