Վարդագույն որդ , որ կրծում է ներսից ,բայց չի քայքայում:
Անցյալիս կանչ ,որ ինձ հանգիստ չի տալիս , խեղդվում եմ...
Կարոտս նման է մենավոր ծառի ,անտառի այն կաղնուն ,որ վերև էր սլանում ,սակայն մահանում:
Կարոտը հուշ է կամ գուցե ,չգիտեմ ինչ –որ մտացածին բան ,հորինում ենք, որ կարոտենք , անցյալի հիշողությունից կախվում ենք ու ասում`կարոտում եմ:Կարոտը ԵՍ եմ , իսկ Ես տարբեր եմ:
Комментариев нет:
Отправить комментарий